Lubiewo

Nowa, najpełniejsza i najstaranniej nagrana, jubileuszowa wersja audiobooka „Lubiewa” w wykonaniu Michała Witkowskiego.

Najgłośniejsza polska powieść po 1989 roku.

Szalony, anarchiczny, samozwańczy queerowy Dekameron.

„The Observer”

Pierwsza polska powieść queer, crossoverowy bestseller.

„The Independent”

Język Witkowskiego lśni jak ciemna podmiejska ulica obmyta deszczem i oświetlona latarniami.

„Frankfurter Allgemeine Zeitung”

Pulsujący życiem, genialny językowo, wywrotowy portret środowiska homoseksualistów schyłku PRL.

„Polityka”

Przezabawna, pikantna, błyskotliwa, cierpka opowieść.

„The Guardian”

Nominacja do Nagrody Literackiej Nike w 2006 roku, Nagroda Literacka Gdynia w kategorii „Proza” za rok 2006, miejsce na shortliście Independent Foreign Fiction Prize 2011.

Książka ukazała się w ponad 30 krajach, we Francji, w Niemczech, Izraelu, Rosji, Hiszpanii, Szwecji, Holandii, Wielkiej Brytanii.

Wkrótce film w reżyserii Pawła Maślony!

MW o nowym audiobooku:

Niczym kamień w bucie od lat uwierało mnie i męczyło to, że nie było, niestety, dobrego audiobooka „Lubiewa”. Dwa poprzednie wykonania, z dziesiątków powodów były nie do przyjęcia. Chciałem jeszcze, jak to się mówi, „przed śmiercią” to zrobić i zrobiłem to! Na początek musiałem opracować podstawę tekstową. W obecnym „Lubiewie” w tajemniczych okolicznościach poznikały bardzo atrakcyjne fragmenty, takie jak np. „Deszczowy kochanek”. Musiałem je zrekonstruować z pamięci, a właściwie napisać od nowa. Po raz nie wiadomo który poprawione zostały także błędy i mielizny pozostałego tekstu, dołożono nigdy nie publikowane fragmenty, takie jak „Babcia Henryka”, „Midsommar” i inne. Po zakończeniu pracy nad podstawą tekstową do nagrań zaczęła się praca nad reżyserią zarówno interpretacji tekstu jak i reżyserią dźwięku, tak, aby dźwięk nie ilustrował opisywanych wydarzeń tylko je interpretował. Słowem, aby nie robić słuchowiska, tylko używać muzyki i odgłosów tak, jak używa się ich w teatrze. Każdy fragment był najpierw próbowany bez nagrywania, interpretacja była dyskutowana, a potem po wiele razy nagrywało się nieraz to samo zdanie, tak długo, aż brzmiało dokładnie tak, jak chciałem. Potem to samo z dźwiękiem, muzyką, odgłosami, itd. Pracowałem z ponurym mężczyzną o fizjonomii grabarza, którego zresztą sam sobie wybrałem, gdyż, jakkolwiek ponury, jest niezwykle wprost upierdliwy jeśli chodzi o detale (nie da się zająknąć i tego nie powtórzyć, zauważy i zatrzyma wszystko), poza tym ma pewne (niewielkie, ale jednak) zdolności reżyserskie. Kłóciliśmy się więc zaciekle. Człowiek ten nazywa się Jarek Czernichowski, i dziękuję mu z tego miejsca, choć nie sądzę, aby z tego powodu zeszła z jego twarzy mina grabarza. Miło wspominam też szefową tego całego studia Voiceland, Monikę Wrońską, wymieniam Ją i dziękuję, bo inaczej mnie zabije.

Tak więc nie jest to po prostu kolejny audiobook „Lubiewa”, tylko coś jak inscenizacja w reżyserii, moja wizja i moje dzieło życia. Udało się. Lepszego nie będzie. Wysłuchajcie tego bardzo starannie, do końca! Wasz Michał W.