Serce Oskarżycielem

Narrator zapewnia, że nie jest szalony. Mówi spokojnie i rzeczowo, starannie dobiera słowa. Wystarczy go wysłuchać, by uwierzyć… a może wręcz przeciwnie? To jedno z najsłynniejszych opowiadań grozy w historii literatury: duszny, hipnotyczny monolog, który z każdym zdaniem zaciska się wokół słuchacza jak pętla. W przekładzie Leśmiana brzmi jak gorączkowa spowiedź, szeptana tuż przy uchu.