Coraz mniej światła

ROK 1987. Związek Radziecki trzęsie się w posadach. W Gruzji coraz wyraźniej słychać głosy nawołujące do niepodległości. W zmieniającym się, ogarniętym chaosem, ale też tętniącym życiem Tbilisi dorastają cztery przyjaciółki: spragniona wolności, pełna życia Dina, rozsądna i pragmatyczna Ira, romantyczna Nene, siostrzenica najpotężniejszego przestępcy w mieście, oraz wrażliwa, wychowująca się bez matki Keto. Różni je niemal wszystko, łączą marzenia o miłości, akceptacji i lepszym życiu.

W czasie burzliwych zmian politycznych i społecznych przyjaciółki dojrzewają, stają się kobietami, przeżywają pierwsze zauroczenia, muszą dokonywać trudnych wyborów. Ich przyjaźń wydaje się niezniszczalna – aż do dramatycznych wydarzeń, które na zawsze odmienią ich życie…

„Coraz mniej światła” rozmachem i konstrukcją przypomina „Genialną przyjaciółkę” Eleny Ferrante. Akcja powieści rozgrywa się w postsowieckiej Gruzji, w świecie, w którym przemoc jest na porządku dziennym, a błędnie pojmowany honor może doprowadzić do tragedii. Haratischwili raz jeszcze napisała książkę, od której nie sposób się oderwać.

Marta Górna, „Gazeta Wyborcza”

Cztery przyjaciółki z Tbilisi, które dorastały w poczuciu straty i w cieniu niespokojnej historii młodej Gruzji, zostały ze mną jeszcze długo po skończonej lekturze. Tak bardzo chciałabym, żeby im się udało...

Dominika Gauza, blog Prosto o książkach

Nino Haratischwili wraca w wielkim stylu. Łączy precyzyjnie skonstruowany dramat, przenikliwą psychologię z fantastycznym talentem do opowiadania i oferuje nam piękną,

a zarazem okrutną historię o straconym pokoleniu gruzińskiej niepodległości.

Kobiety, które przeżyły ten czas, mówią o otchłani, w którą mężczyźni pchnęli cały kraj,

o świecie, w którym wszyscy byli zdrajcami i zdradzanymi jednocześnie. Hipnotyzujące

i nieodkładalne. Haratischwili jest czarodziejką opowieści.

Marcin Meller

NINO HARATISCHWILI

urodziła się w 1983 roku w Tbilisi. Gdy miała dwanaście lat, wyemigrowała do Niemiec ze swoją matką. Studiowała w Hamburgu i Tbilisi. Obecnie mieszka w Berlinie. Jest odnoszącą sukcesy powieściopisarką, dramatopisarką i reżyserką teatralną.

Debiutowała w 2010 roku powieścią „Juja”. Rok później ukazał się „Mój łagodny bliźniak”,

a w 2018 roku „Kotka i Generał”. Uwielbienie czytelników i największą sławę przyniosła jej jednak saga „Ósme życie (dla Brilki)” nominowana do Międzynarodowej Nagrody Bookera. W Stanach Zjednoczonych trwają prace nad ekranizacją tej powieści.