Chiny

Rosnąca potęga Chin jest dziś widoczna w każdym obszarze naszego życia, a ich rywalizacja ze Stanami Zjednoczonymi może zadecydować o kształcie naszej przyszłości. To, co się dzieje za granicami tego autorytarnego państwa, jest jednak w wielu wypadkach pilnie strzeżoną tajemnicą. Nie bez powodu…

Aby zrozumieć współczesne Chiny, trzeba poznać mieszkańców tego kraju oraz mechanizmy, za pomocą których reżim stara się ich kontrolować.

Emily Feng w barwny, niemal filmowy sposób kreśli losy ponad dwudziestu prawdziwych bojowników o wolność. Wśród jej bohaterów są: ujgurska rodzina rozdzielona podczas masowych aresztowań i umieszczona w różnych „obozach reedukacyjnych”, nauczyciel z Mongolii Wewnętrznej zmuszony do dokonywania dramatycznych wyborów z powodu posługiwania się swoim językiem oraz uciekinier z Hongkongu próbujący odnaleźć się w nowej rzeczywistości daleko od domu.

Ryzykując wiele, autorka relacjonuje poruszające świadectwa odwagi, oporu i przetrwania w kraju, który dyktuje światu warunki, a jednocześnie coraz bardziej się na niego zamyka. Feng pokazuje, jak naprawdę wygląda życie w komunistycznym reżimie i jak niezwykłą pomysłowość i siłę potrafią odnaleźć w sobie ludzie, by przetrwać i zachować godność.

„Adwokat uznał, że skoro ma zostać aresztowany, to wolałby się najpierw porządnie wyspać. Po wstaniu z łóżka sprawdził, czy ktoś jeszcze nie próbował się z nim skontaktować. Ze zdziwieniem odkrył wtedy, że jego komunikator WeChat, cieszący się wielką popularnością w Chinach, dosłownie pęka w szwach od nieodczytanych wiadomości: tej nocy w całym kraju setki adwokatów walczących o prawa człowieka przepadło bez wieści”.

„Zaczęło się od filmiku na TikToku. Nagranie jest wyraźnie amatorskie, w kadrze widzimy kobietę kulącą się w kącie jakiejś szopy. Jest styczeń 2022 roku, kobieta dygocze z zimna. […] Mimo mrozu kobieta na filmie ma na sobie tylko różowy sweter i cienkie bawełniane spodnie. Jej skołtunione włosy dawno nie widziały fryzjera, twarz jest pokryta grubą warstwą brudu. Widać, że kobieta ma szyję obwiązaną łańcuchem, który przymocowany jest do ściany z tyłu. Jakiś mężczyzna – jej mąż? – pochyla się na nią. […] W pewnym momencie pojawia się dziecko – jej syn? – i mówi, że codziennie przynosi mamie jedzenie. Na prymitywnej pryczy zbitej z paru desek widać przyniesioną dziś, nieruszoną porcję – to resztki posiłku, który jedli w domu”.