Wyspiański

Czwarty wieszcz. Autor kilkunastu dramatów, z których jedynie Wesele zyskało miano arcydzieła. Artysta na piedestale, którego życie prywatne pozostaje w półmroku. Mąż, który pisze o żonie w najintymniejszych strofach wierszy. Ojciec, którego zgon złamie życiorysy czworga dzieci. Człowiek, który ściga się ze śmiercią. „Czy (Panu) w oczy kiedy śmierć zajrzała? – mnie ona w oczy patrzy co dzień” – pisze w jednym z listów. Napiętnowany chorobą, spala się w nierównej walce z przeznaczeniem. Gorączkowo szuka dróg spełnienia artystycznego. W przededniu śmierci czyta o sobie: „największy z żyjących polskich poetów”. Wierzy w nieśmiertelność, bo jedynie ona może przynieść wyzwolenie. Z archiwów, dokumentów rodzinnych, listów i pamiętników Monika Śliwińska rekonstruuje mało znany, prywatny portret Stanisława Wyspiańskiego. Przedstawia dramatyczny zapis życia genialnego malarza, poety, reformatora teatru; artysty u szczytu popularności, który żegna się ze światem.

SPIS RZECZY

[Poniedziałek 2 grudnia 1907 roku...]

Barwa

Krupnicza

Dom Długosza

Zacisze

Mistrz

Ucieczka

Basztowa

Pokój z widokiem na Paryż

Burze

Samotność

Niespełnienie

Stankiewiczowa

Kwiaty

Helunia

Zamknięta mego losu księga

Światło

Nadzieje

Plac Mariacki 9

Klątwa

Wawel

Odkupienie

Wesele

Prapremiera

Niedziela

Teosia

Dom

Sława

Pieniądze

Ojciec

Talent

Tęsknota

Gorączka

Rodzina

Ogień

Kulisy

Trwoga

Mrok

Listy wysłane i niewysłane

Węgrzce

Czas

Żona

Pożegnania

Kareta

Wieczór

Wdowa

Podziękowania

Bibliografia

Autorzy i źródła zdjęć

Indeks osób

Przypisy