Through a Moment of Breeze.

„Through a Moment of Breeze” autorstwa Danuty Muchy doktor habilitowanej profesor Akademii Piotrkowskiej, jest zbiorem liryków utrzymanych w stylu Danuty Muchy jako poetki. Jej piękno poezji zostało uchwycone przez tłumacza na język angielski, którym okazał się student filologii angielskiej Akademii Piotrkowskiej Krzysztof Doromoniec. Tłumacz ten, zdobywca Drugiej Nagrody w Konkursie na Przekład w 2023 roku w Akademii Piotrkowskiej, podjął się przekładu niełatwego. Jego wysiłki docenione zostały w kilkunastu tomach przełożonych wierszy Danuty Muchy, które ukazały się w Londynie (2025). Akademia Piotrkowska podjęła to dzieło, publikując w Wydawnictwie Naukowym Akademii Piotrkowskiej tom Danuty Muchy pt. „Through a Moment of Breeze” w angielskiej wersji językowej w przekładzie Krzysztofa Doromońca. O poezji Danuty Muchy świadczą najlepiej słowa poety i tłumacza latynoamerykańskiego Renato Vásqueza Velásqueza, zamieszczone w Periodyku Społeczno-Kulturalnym “Listy z Daleka” w Liege w Belgii ( nr 151, 2025). W dziale:Kultura.Sztuka.Literatura. Poniżej cytujemy tę opinię o poezji Danuty Muchy. Poezję tę teraz poznać możemy w najnowszej publikacji Naukowego Wydawnictwa Akademii Piotrkowskiej: „Through a Moment of Breeze”: Renato Vásquez Velásquez Danuta Mucha: Słodycz i elegancja głębokiego uczucia Poezja Danuty Muchy to szept, który otula duszę, to łagodny powiew wiatru, który delikatnie dotyka serca. Już od pierwszych wersów czytelnik zostaje przeniesiony do świata, w którym słowa nie są jedynie nośnikiem idei, lecz jedwabnymi nićmi splatającymi emocje, wspomnienia i marzenia. Inspirująca, słodka, elegancka i głęboko poruszająca — twórczość Muchy stanowi świadectwo siły ludzkiej wrażliwości oraz nieskończonych możliwości języka poetyckiego, który przemienia codzienność w coś wzniosłego. Mówiąc o inspiracji w poezji Danuty Muchy, mamy na myśli nieustające źródło życia wewnętrznego. Każdy jej wiersz zdaje się wypływać z osobistego źródła pełnego obrazów, które przekraczają czas i przestrzeń. Natura, miłość, nadzieja i tęsknota splatają się w jej wersach niczym kwiaty w tajemniczym ogrodzie. Ale ta inspiracja nie jest wymuszona ani teatralna; wypływa naturalnie, jakby cały świat szeptał jej do ucha swoje sekrety, które ona z wdziękiem tłumaczy na język poezji. Czytelnik nie tylko czyta jej poezję — on ją czuje, oddycha nią, przeżywa ją całym sobą. Słodycz to może najbardziej charakterystyczna cecha poetyckiego głosu Muchy. Jej wiersze nie krzyczą, nie narzucają się; uwodzą łagodnie, jak melodia harfy w spokojne popołudnie. Jest w nich czułość, która rozkwita w każdej metaforze, w każdym rytmie, w każdej starannie dobranej pauzie. Ta słodycz nie jest powierzchowna ani naiwna; wypływa z głębokiego zrozumienia życia, jego blasków i cieni. To słodycz, która zachęca do refleksji, która koi i towarzyszy, która pozostawia niezatarte piętno w sercu czytelnika. Elegancja — zarówno formalna, jak i estetyczna — to kolejny filar jej poetyki. Danuta Mucha ukazuje mistrzostwo w posługiwaniu się językiem, co pozwala jej eksplorować muzykalność wersów bez popadania w sztuczność. Jej styl jest czysty, wysmakowany, harmonijny. Każde słowo wydaje się znaleźć swoje dokładne miejsce, jak nuta w kompozycji muzycznej, która tworzy pełnię i spójność. Ta elegancja nie jest ozdobnikiem, lecz nośnikiem sensu, który wzmacnia przekaz i emocjonalny rezonans jej utworów. Jednak tym, co naprawdę wyróżnia poezję Danuty Muchy, jest głęboko odczuwane uczucie, które przenika każde słowo. W jej wierszach bije szczere serce, głos, który nie boi się wrażliwości, który z równą siłą obejmuje radość, jak i ból. Ta emocjonalna autentyczność sprawia, że czytelnik natychmiast odczuwa więź z autorką. Mucha nie pisze, by zaimponować — pisze, by dzielić się sobą, by zbudować most między swoim światem wewnętrznym a tymi, którzy sięgają po jej poezję. I w tym akcie wspólnoty jej twórczość staje się schronieniem, lustrem, światłem rozjaśniającym ciemności duszy. W świecie coraz bardziej pośpiesznym i powierzchownym poezja Danuty Muchy przypomina o wartości zatrzymania się, kontemplacji i głębokiego przeżywania emocji. Uczy, że w słodyczy, elegancji i szczerości uczucia tkwi siła, która może przemieniać nasze życie. Czytanie Muchy to akt ponownego odkrywania istoty piękna życia. Dlatego jej poezja jest nie tylko estetyczną przyjemnością, lecz również duchowym pokarmem. Jest latarnią, która prowadzi, źródłem, które odnawia, głosem, który szepcze, że mimo wszystko świat nadal ma miejsce dla sztuki, piękna i głębokiego uczucia. A w tym miejscu Danuta Mucha jaśnieje swoim własnym światłem, obdarzając nas niezwykłym darem słowa.