Kontury

"Kontury" Sławomira Kuźnickiego to tom poetycki, który śni o smutku. Jego wewnętrzna moc podpowiada, że opisy, metafory, język emocji zawartych na kartach książki opolskiego poety i anglisty są niebywale przejmujące i wbijające się w krwiobieg czytelniczych rozmyślań. Frazy cechuje powściągliwość, lapidarność, jakby w tych lirycznych miniaturach zamknięto cały skondensowany gniew na ciemne strony rzeczywistości. Ten bunt to skok przeciw martwym dniom i nocom w martwych miastach; skok w nieodgadniony nurt egzystencji. Kuźnicki łapie nicość w sidła, przyszpila ją swoją wrażliwością i nadaje jej imiona, by zamknąć w ironicznych siatkach słów. Ból i lęk biją na oślep, a autor snuje narracje, opowieści, monologi – na przekór, na pohybel, na ratunek nogom, które idą w świat mimo wszystko, niosąc człowieka w drodze, i jego zranione serce, i jego zranione liryczne wyśpiewy. Paweł Tański

Biegnij Dwójnia: niejasne współrzędne Odmowa dostępu Mind the gap Piękni trzydziestoletni Świniobranie Blacha Zsynchronizujmy zegarki Jestem spustem Biała mysz Yeti Dr Feelgood O obrotach ciał niebieskich Pieśń nad pieśniami Muzak Sudety Blues Liczba pfi Nie ten szum co trzeba Zawleczka Sarna w opałach Powietrze stałe Ciąg dalszy Planeta Księżyc Miłość na Pagu Prosperity Operetka Poszum Badanie drugiego dna oka Intymności Wata Wydma Folklor Złota czeska jesień Mów mów Dobro Elegia dla przyjaciela Palarnia Miękkie lądowanie Sławomir K. Ja was też