Pierzchające ogrody

Widzenie, bycie, pamięć i wiedza spotykają się w słowie Bogusławy Latawiec, które wszystkie te akcje umysłu pragnie połączyć w momentalnym, a zarazem utrwalonym na papierze przeżyciu istnienia, które chce być dotknięciem całości bytu zatrzymanym na zawsze, ale musi przeminąć. Kluczem do tej przelotnej wspólnoty wydaje się przekład z języka przyrody – bliski odwiecznym utopiom „Księgi Natury”, najsilniej wyrażonym w romantycznej filozofii Schellinga i Schlegela. Poetka parafrazując Białoszewskiego próbuje przełożyć doznawaną rzeczywistość „ze stanu ogrodowego na stan wierszowy”. Jednak znajduje w języku „dziką iskrę głoski / która rozżarzy nam całą stronicę łąki”. Próba dotarcia do źródłowego języka natury jest zarazem wędrówką w stronę przeciwną pamięci i przechowanych w niej znaczeń: w stronę wszechwładnej kreacji. Poezja nie tylko rozświetla świat słowem, gdyż rozbłyskująca na chwilę „dzika iskra głoski” staje się aktem tyleż poznania, co stworzenia świata. z posłowia Piotra Michałowskiego

Nić światła Stróżu mój Tym od słów Stół rodzinny Krzyk Afryki Do Ojca Otwarta Biblia Czas W ciemni świata Na gałęzistej drabinie Słonecznica Myszeida *** (Żaden dźwięk nie poderwie już dziś…) Z liter i ziaren Gdy oko rozumie i uszy słyszą Płaszcz w jodełkę Ptaki nieloty II Zwłaszcza dla sikorek Urodzeni w 1939 roku To co szeleści Czarni, biali, oliwkowi Bezświetle Cierpki wiersz Mój mózg śni Do świtu Ptaki Źródło Wiaderko Gniazda Ten co odlicza Pomylony sen *** (To co mówią...) Z krzesłem w roli głównej Stare klisze O prawdzie przelotnej Martwe piachy W bezświetlu życia Być i nie być Sypka nicość Światło Niepodległości *** (Twój cień przypłynął do mnie...) Leśny czas Tłumacz zieleni Znienacka Balkony umarłych Brzeg Heraklit Dłonie powietrza II Metamorfozy Martwa natura krawiecka Kiejstuta Bereźnickiego W oczach pamięci, w pamięci oczu (Piotr Michałowski)