Rzeczy mniejsze. Dysformia i fiasko: semi-peryferyjne formy kultury

Tekst ten jest próbą ustawienia pewnego możliwego dyskursu bądź przynajmniej otworzenia możliwości takiego, w którym analizy lokalności […] nie grzęzłyby w de-terminantach teorii zależnościowych (lub analiz postkolonialnych pewnego typu) spychających tak badaczy, jak i ich „przedmiot” w koleiny relacji podległości, w któ-rych sam już opis tejże performatywnie ją umacnia, nie wspominając o tym, jak opisy takie pozwalają wspomnianym badaczom demonstrować samych siebie jako mniej podległych niż de facto są. […] jest to próba ujęcia semi-peryferyjnych form kultury, raz jeszcze: świadomie z perspektywy peryferyjnej, i jest to próba w pewien podsta-wowy sposób emancypacyjnie stronnicza (ze wszystkimi wadami takiej postawy), co należy odczytywać nie tylko jako „stronnicza na rzecz podporządkowanych”, ale przede wszystkim jako „pozbawiona złudzenia bezstronności” Ze wstępu

Rzeczy mniejsze – zagubione między „Wschodem” a „Zachodem”, „zacofaniem” i „nowoczesnością” 7 Rozdział I Imaginacyjna „geografia egzystencjalna”: „odwynajdywanie” Europy Środkowo-Wschodniej” 21 Rozdział II Fantomatyczne półperyferie i znikające imperium 51 Rozdział III Kłopotliwe formy semi-peryferyjne 77 1. „Problem formy” 77 2. Strefy i zwielokrotnienia 85 3. Kłopot z „inteligencją”: semi-elity semi-peryferii 98 4. Kontekst, patologiczność i zróżnicowanie 116 5. Realne…? 128 Rozdział IV „Tak, ale jednak” – tożsamość, dysformia i cynizm semi-peryferyjny 139 1. Luka w „tożsamości” 139 2. Dysformia i cynizm 163 3. Fiasko (albo dobry początek) 174 Bibliografia 185 Indeks nazwisk 195