Czy możemy Boga poznać naprawdę?

„Jeśli dusza rozumna nie jest nieśmiertelna, żadna istota nie jest bardziej nieszczęśliwa od człowieka” – pisze Marsilio Ficino w „Teologii Platońskiej” wydanej w 1482 r. i podaje wiele argumentów za niezniszczalnością duszy ludzkiej. Ficino, jeden z najwybitniejszych filozofów renesansowego ruchu neoplatońskiego, jest nie tylko autorem pierwszego kompletnego przekładu dzieł Platona na język łaciński, lecz także niebanalnym kontynuatorem myśli platońskiej i neoplatońskiej. Opracował własną, choć eklektyczną, koncepcję, zgodnie z którą człowiek znajduje się w środku łańcucha bytów i z natury dąży do poznania tego, co najdoskonalsze. Autorka książki stara się wykazać, że argumenty teoriopoznawcze stanowią jeden z głównych elementów ficiniańskiej apologii (jednostkowej) nieśmiertelności w teologii. Najpierw przedstawia główne elementy filozofii Ficina, a następnie szczegółowo analizuje jego wywody na rzecz nieśmiertelności, które w przeważającej mierze wiążą ją ze zdolnością do poznania Boga. Wykład ten jest poprzedzony wyjaśnieniem przyczyn, dla których zagadnienie nieśmiertelności zyskało nowy impuls w okresie renesansu.

WSTĘP 7 ROZDZIAŁ I. Apologia nieśmiertelności w Teologii Platońskiej 11 Zarys zagadnienia nieśmiertelności przed powstaniem Teologii Platońskiej 11 Teologia Platońska jako traktat o nieśmiertelności i poznaniu Boga 30 ROZDZIAŁ II. Ficiniańska scala entium. Centralne miejsce duszy i jego poznawcze konsekwencje 63 Ciało 65 Jakość 66 Dusza 69 Anioł 86 Bóg 92 Jak dusza poznaje 104 ROZDZIAŁ III. Zdolność do poznania Boga a nieśmiertelność 135 Teoriopoznawcze uwarunkowania dążenia do Boga 139 Formy kontemplacji Boga. Problem zdolności do jej osiągnięcia w czasie ziemskiego życia 169 Udział Ficina w sporze o mononoizm 181 ZAKOŃCZENIE 209 Marsilio Ficino Argumentum do „Teologii Platońskiej” 213 BIBLIOGRAFIA 251 SUMMARY 267