Pomyłka Marcina Lutra (proza i szkice kopenhaskie)

Prowokacyjność artystyczna - bez trąb i bębnów - jest widoczna w całym pisarstwie Grzegorza Wróblewskiego. Odkrywa on możliwość destabilizacji form sztuki słowa i z możliwości tej swobodnie korzysta, pozwalając sobie na płynność i przemienność - w jednym i tym samym utworze - cech gatunkowych, rodzajowych i wszystkich innych. Nie jest inaczej w dziesięcioczęściowym zbiorze eseistycznej, esejopodobnej i prozatorskiej twórczości. Lapidarne i zwięzłe zapisy, najczęściej fragmentaryczne, wymagają w lekturze szczególnej kolaboracji myśli i wyobraźni, bez tego traciłoby się wiele uroków i finezji pisarskich wybitnego poety, prozaika, dramaturga i eseisty. Henryk Bereza "Pomyłka Marcina Lutra" Grzegorza Wróblewskiego tworzy zaskakującą całość. Pomimo rozbicia na dziesięć części, utwór charakteryzuje się wewnętrznym rytmem oraz językowo-semantyczną spójnością opisywanych zdarzeń. Ich dynamika, zaklęta w impresyjnych wizjach, dotyka w czytelniku najgłębszych pokładów emocji i pytań nieustannie aktualnych: dokąd? po co? dlaczego? jak? Dr Iwona E. Rusek

1. KOPENHAGA 5 2. ZAKON 113 3. BUZZ 123 4. EGZYSTENCJALNA HIPOTEZA 139 5. MISJE 157 – Neurotyczni chłopcy 159 – Bigfoot 160 – Delikatna sytuacja 161 – (To) 162 – (TV) Antropologia i relatywizm 163 – Sposoby oddychania (Introdukcja dla G. Mortensena z lokalnej prasy) 164 – Eliksir 165 – Silikon 166 – Reminiscencje z poczekalni 168 – Egon Hansen 169 – Ogólnoświatowy kryzys, konina i ostrygi 170 – Autobus 172 – Przeprowadzka 175 – 80-lecie Madsa 176 – Misje 178 6. INSTYTUT STUDIÓW BIOLOGICZNYCH (ROK 8-TRZCINA) 179 7. GRÓB LUDWIGA WITTGENSTEINA (1889–1951) 213 8. POMYŁKA MARCINA LUTRA 219 9. DWORCOWY HÄNDEL 227 10. OSTATNIE SŁOWA PANA JENSENA 235