Wstrząsy

Wprowadzenie 13 1. Suwerenność a uległość 13 2. Rozum w stanie wojny z rozumem 18 3. Wstrząsy, terapie, farmakologia 23 4. Obowiązki 32 CZĘŚĆ PIERWSZA FARMAKOLOGIA GŁUPOTY. WPROWADZENIE DO EPOKI POSTSTRUKTURALISTYCZNEJ 47 Rozdział I. Nierozum 49 5. „Ludzkość zalał nagły potok zdarzeń”. Nierozum i regres 49 6. Ponowne i nieustanne przechodzenie w akt. Nierozum, nieodpowiedzialność, nikczemność 52 7. Rozum i odpowiedzialność. Kim jest człowiek uniwersytetu? 58 8. Impas – zdyskredytowana wiedza, zdyskwalifi kowana szkoła 62 9. Wiedza, pokolenia, marketing 68 10. „Wysokie napięcie”, do którego lepiej „się nie zbliżać”, Madame La Marquise 72 11. Konfl ikty międzypokoleniowe, infantylizacja rodziców i technologie 77 12. Wiedza a „kreatywna destrukcja” 82 13. Idiotyzm, bezmyślność, głupota 89 14. „Pokolenie zdeklasowane” zwraca się do „pokolenia lirycznego” 96 15. Od doktryny Szoku i przerażenia do chronicznego wstrząsu w światowej wojnie ekonomicznej 104 Rozdział II. Robienie i mówienie głupstw w dwudziestym pierwszym wieku 115 16. „Czy wiemy jednak, kim jesteśmy my sami […]?” 116 17. Sprostytuowanie teorii, urzeczowienie i proletaryzacja 119 18. Epimeteusz i Syzyf – „najmądrzejszy i najbardziej przezorny ze śmiertelnych” 126 19. Derrida udaje głupka – a Deleuze niezupełnie jest Derridą 132 20. Powtórzenie jako indywiduacja 139 21. Nieokreślone i określoność – Wędrowiec i jego cień w indywiduacji psychospołecznej 144 22. Różnia i powtórzenie 150 23. Problematyzacja tego, co żywe 153 24. Trzy typy deindywiduacji psychicznej 159 Rozdział III. Różnia i powtórzenie. Pomyśleć różnię jako indywiduację 165 25. Przyszłość indywiduacji a kwestia powtórzenia 165 26. Indywiduacja a regresja 171 27. Farmakologia powtórzenia jako farmakologia nieświadomości 176 28. Strefy cienia. Aufklärung po odkryciu nieświadomości 185 29. Arsenał farmakologiczny poza rozumem 192 30. Decyzje, cięcia, zniechęcenie 200 31. Alternatywy, wyobraźnia, inwencja 205 32. Maski rozumu a odpowiedzialność uniwersytetu 212 Rozdział IV. Poróżnienie poniewczasie 221 33. Milczenie, język, technologia, zaświadczanie 221 34. Systemiczność i obowiązki 228 35. Technologie odpowiedzialności i obowiązki względem technologii 239 36. Anamneza jako naznaczenie wsteczne 245 37. Inwencja a opór. Rozpuszczanie odpowiedzialności 251 38. Od dialektyki do poststrukturalizmu i dalej.Powtórne odczytanie 260 Rozdział V. Czytanie i powtórne odczytanie Hegla po poststrukturalizmie 267 39. Cztery powody, aby dialektykę heglowską wziąć na poważnie 267 40. Hegel co do litery 274 41. Duch jako uzewnętrznianie 279 42. Powtórne odczytanie 1. Fenomenologia ducha 283 43. Powtórne odczytanie 2. Duch obiektywny a to, co u Hegla niepomyślane 293 Rozdział VI. Powtórne odczytanie Grundrisse (poza dwa nieporozumienia marksistowskie i poststrukturalistyczne) 305 44. Powtórne odczytanie 3. Panowanie i poddaństwo: o „dyktaturze proletariatu” 307 45. Powtórne odczytanie 4. Grundrisse 324 46. Alternatywy, reformy i rewolucje 337 47. Schyłek postępowości, podwójna fi kcja klasy „robotniczej” i klas „średnich” oraz powtórny podbój wiedzy 348 48. Wierzytelności i wiarołomstwo, kredyty i utrata kredytu zaufania 354 CZĘŚĆ DRUGA UNIWERSYTET UWARUNKOWANY 369 Rozdział VII. Nowe obowiązki uniwersytetu w światowej wojnie ekonomicznej 371 49. Formowanie i deformowanie rozumu 371 50. Uwaga i myśl. Wojna przeciw szkole a zadanie uniwersytetu 374 51. Zbawienie i farmakologia pokoleń. O dekadencji 377 52. Retencje i uwarunkowania uniwersytetu 379 53. Warunek farmakologicznej możliwości i rozumowania apodyktycznego 382 54. Współczesna rewolucja analogowych i cyfrowych retencji powtórnych 386 55. Nauczyć się żyć i nauczać w uzewnętrznieniu technicznym 389 56. Umiejętności i deindywiduacje: los farmakologiczny 394 57. Prawda jako kryterium indywiduacji społecznej 397 58. Farmakologia idei 401 59. Organologia wiedzy 404 60. Fenomenotechniki racjonalizacji 407 61. Krańcowe odczarowanie, antywiedza i spokój ducha 410 62. Neoliberalny dżihad a farmakologia pozytywna 413 63. Siedem propozycji dla międzypokoleniowości 417 Rozdział VIII. Internacja a internauka 421 64. Szybkość a myśl 421 65. Racjonalizacja niemocy a czas farmakologii pozytywnej 430 66. Światowy kryzys a internacja 434 67. Internacja przeciw deindywiduacji 442 68. Internacja i internauka 452 69. „Kreatywna destrukcja”, sprawczość i deindywiduacja. O celowości innowacji 458 70. Czas wiedzy a czas pokoleń 465 71. Pragnienia wiedzy a wyzwania władzy 467 72. Przekwalifi kowanie towarzystw naukowych a nowy podział pracy intelektualnej 471 73. Autonomia a heteronomia uniwersytetu: warunek bezwarunkowości 477 74. Przemysłowe uwarunkowanie uniwersytetu 481 75. Wiedza a ekspertyza: upowszechniona proletaryzacja wprowadzona przez „elity”, które same są sproletaryzowane 484 76. Dekonstrukcja według ars inveniendi 488 Rozdział IX. Internauka, intergeneracja a autonomia uniwersytetów 493 77. Badania współtwórcze poza wnętrzem i zewnętrzem uniwersytetu 493 78. Życie ducha jako nowa umowa międzypokoleniowa 502 79. Umieć postępować z farmakonem między pokoleniami i wiedzieć, jak to robić 505 80. Radosna wiedza – metadane i metajęzyki 508 81. Przemysły wydawnicze oczytanego społeczeństwa 512 82. Szkoła, nacja, internacja 523 83. Tak dla europejskiej szkoły w internacji. Nie dla dekadencji Europy 529 84. Wiedza i odrodzenie w nauczaniu współtwórczym 536 Posłowie. Apteka Stieglera. Technicznie, a więc farmakologicznie rzecz ujmując 539 Indeks osób 560