Michał Jan Lutostański – socjolog, doktor nauk społecznych i absolwent Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Jego działalność naukowa skupia się na młodzieży oraz muzyce. Pracownik instytutu badawczego TNS Polska, gdzie zajmuje się ilościowymi badaniami konsumenckimi. Członek Polskiego Towarzystwa Badaczy Rynku i Opinii. Autor wielu publikacji oraz wystąpień konferencyjnych. Zdobywca I miejsca w Konkursie o Nagrodę Publiczności na Najlepsze Wystąpienie podczas XIV Kongresu Badaczy Rynku i Opinii 2013 r. Punk’s not dead. Stare hasło, które pamiętam z koncertów sprzed trzydziestu lat, powraca echem, gdy czytam książkę doktora Michała Jana Lutostańskiego. Przy czym zawołanie to odnosi się nie tylko do punk rocka, lecz także subkultur młodzieżowych jako takich. Książka Lutostańskiego była dla mnie podróżą sentymentalną, przywołującą z pamięci to i owo. W kulturze, która zwykła traktować to, co zdarzyło się przed pięciu laty, jak zamierzchłą, paleolityczną niemal przeszłość, jest to cenne i znaczące. Po prostu. Mariusz Czubaj profesor Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie Brzydkie słowa, brudny dźwięk to efekt kilkuletnich prac empirycznych nad subkulturami młodzieżowymi w Polsce. Pierwsza jej część dotyczy przyjętego modelu komunikacyjnego między muzykami a słuchaczami w tychże grupach oraz zastosowanej triangulacji metodologicznej. Druga skupia się na nadawcach oraz analizie przekazu w piosenkach ośmiu zespołów. Trzecia zaś kładzie nacisk na słuchaczy w subkulturach z uwzględnieniem stworzenia modeli idealnych ich członków, a kończy się odtworzeniem modelu łączącego nadawców i odbiorców przekazu komunikacyjnego. Książka ta ma na celu ukazanie kluczowej roli, jaką w subkulturach odgrywa muzyka; może zainteresować nie tylko socjologów, lecz także kulturoznawców, muzykologów czy medioznawców.

Przedmowa 7 Rozdział 1. Założenia teoretyczne 9 1.1. Definicja subkultur 13 1.2. Badania subkultur w Polsce 22 1.3. Wybór subkultur do badania 27 1.4. Muzyka jako medium 31 1.5. Okoliczności przekazu 33 1.6. Model komunikacyjny 40 1.7. Metodologia 43 1.7.1. Przekaz 44 1.7.2. Nadawcy 46 1.7.3. Odbiorcy 47 Rozdział. Nadawcy oraz przekaz w piosenkach 57 2.1. Subkultura metali 57 2.1.1. Metale i ich muzyka 58 2.1.2. Muzycy o swojej twórczości 67 2.1.3. Przekaz w piosenkach 76 2.1.4. Inne elementy przekazu 88 2.2. Subkultura hip-hopowa 93 2.2.1. Hip-hopowcy i ich muzyka 93 2.2.2. Muzycy o swojej twórczości 102 2.2.3. Przekaz w piosenkach 110 2.2.4. Inne elementy przekazu 120 2.3. Subkultura punkowa 122 2.3.1. Punki i ich muzyka 122 2.3.2. Muzycy o swojej twórczości 132 2.3.3. Przekaz w piosenkach 137 2.3.4. Inne elementy przekazu 146 2.4. Subkultura skinheadów 147 2.4.1. Skinheadzi i ich muzyka 148 2.4.2. Muzycy o swojej twórczości 154 2.4.3. Przekaz w piosenkach 158 2.4.4. Inne elementy przekazu 168 2.5. Porównanie nadawców oraz przekazu czterech subkultur 169 2.5.1. Porównanie przekazu 170 2.5.2. Porównanie nadawców 173 Rozdział 3. Odbiorcy przekazu 178 3.1. Młodzież a muzyka 178 3.2. Słuchacze zaangażowani kontra niezaangażowani 180 3.3. Demografia członków subkultury 188 3.4. Przynależność do subkultury 198 3.5. Muzyka słuchana przez subkultury 208 3.6. Muzyka a subkultury 211 3.7. Normy i styl życia subkultur młodzieżowych 233 3.8. Typy idealne uczestników subkultur młodzieżowych 259 Zakończenie 265 Bibliografia 274 Literatura 274 Wywiady z zespołami 277 Strony internetowe 278 Wykaz rycin i tabel 280 Aneks 1 – ankieta ilościowa z członkami subkultur 286 Subkultura 288 Muzyka 292 Normy, wartości, styl życia 296 Metryczka 301