Przedmiotem analizy i interpretacji są tu typowe dla Głowackiego sposoby reprezentacji rzeczywistości, strategie artystyczne i metody tworzenia (czy autoadaptacji), tradycja literacka, do jakiej odwołują się jego sztuki, zagadnienia gatunkowe i stylistyczne. Przekrój tematów jest szeroki, a że portret wielokrotny Głowackiego nakreślony został piórami zarówno doświadczonych specjalistów, jak i autorów początkujących, maluje się – w całości – tym bardziej interesująco.
Wstęp, Jan Ciechowicz 7
Joanna Puzyna-Chojka, Teatr „z głowy”. O światopoglądzie teatralnym Janusza Głowackiego 11
Monika Żółkoś, Głowacki jako publicysta teatralny 32
Katarzyna Olczak, Autobiografizm we wczesnych dramatach Głowackiego (Konfrontacja, Herbata z mlekiem, Zaraz zaśniesz) 41
Jacek Kopciński, Gry małżeńskie, czyli nasłuchiwanie Głowackiego 55
Zbigniew Majchrowski, Kopciuch, czyli nasze małe psychodramy 65
Ewa Nawrocka, Szekspir Głowackiego (na przykładzie sztuki Fortynbras się upił) 79
Jan Ciechowicz, Teatr jako gra i trop rzeczywistości (na przykładzie Meczu) 90
Elżbieta Baniewicz, Głowacki w Warszawie 106
Juliusz Tyszka, Głowacki w USA 133
Anna Nasiłowska, Głowacki – dwujęzycznie (na przykładzie Antygony w Nowym Jorku) 144
Irina Lappo, Czechow Głowackiego (na przykładzie Czwartej siostry) 155
Marek Wilczyński, Emigranci 2. Jak jest zrobione Polowanie na karaluchy 179
Krzysztof Kornacki, Głowacki jako scenarzysta kina polskiego (rekonesans) 185
Elżbieta Kalemba-Kasprzak, Techniki komediowe Głowackiego 198
Beata Popczyk-Szczęsna, Widzieć jasno w zniekształceniu. Parodia w twórczości Janusza Głowackiego 215
Aneks 235
Dorota Kowalik, Wystawa Janusz Głowacki, Warszawa–New York 237
Dariusz Małszycki, Wystawa Czesław Czapliński. Głowacki w Nowym Jorku w Muzeum Miasta Gdyni 240
Sabina Czupryńska, O wystawach Głowacki na scenie i ekranie oraz Wszystko dla Głowackiego 242
Bibliografia wybrana (i zalecana) 245
Indeks osób 248
-14%