Przeciw szczęściu

„Agenda szczęścia” to pogląd, zgodnie z którym szczęście jest najwyższym dobrem, można je zmierzyć, a polityka publiczna powinna promować szczęśliwe życie. Przeciw szczęściu to wnikliwa i mocna krytyka tego programu, ujawniająca wady takiej koncepcji szczęścia i opowiadająca się za skupieniem się na równości i sprawiedliwości. Napisana przez interdyscyplinarny zespół autorów, ta książka dostarcza zarówno teoretycznej, jak i empirycznej analizy ograniczeń agendy szczęścia. Autorzy podkreślają, że ruch ten opiera się na zachodniocentrycznej podstawie filozoficznej i próbie demograficznej. Pokazują, że szczęście definiowane jako subiektywna satysfakcja lub doświadczanie pozytywnych emocji ma niewiele wspólnego z bogatszymi i bardziej zniuansowanymi koncepcjami dobrego życia, które można znaleźć w wielu tradycjach świata. Kultury i subkultury różnią się pod względem tego, jak dużą wartość przypisują satysfakcji z życia lub poczuciu szczęścia. Co więcej, idee promowane przez agendę szczęścia mogą konkurować z prawami, sprawiedliwością, zrównoważonym rozwojem i równością — a nawet ukrywać niesprawiedliwość rasową i płciową. Autorzy Przeciw szczęściu twierdzą, że lepszą propozycją jest integracja międzykulturowej myśli filozoficznej, etycznej i politycznej z krytyczną nauką społeczną. Ostatecznie szczęście powinno być celem drugorzędnym — wartym dążenia tylko wtedy, gdy jest uzależnione od wymogów sprawiedliwości. "Oferujemy naszą wiedzę dotyczącą tego, jak należałoby – i jak nie należy – myśleć o naturze szczęścia, jak można je mierzyć, jak się go mierzyć nie powinno, a wreszcie wiedzę dotyczącą tego, jak i kiedy można takie informacje wykorzystać do celów polityki społecznej." Z tekstu

Wstęp IX Wprowadzenie XI Część I. Filozofia szczęścia i nauka o szczęściu 1 Rozdział 1. Agenda szczęścia 3 Rozdział 2. Wielorakość teorii i wskaźników dobrostanu oraz szczęścia 23 Rozdział 3. W jaki sposób powinniśmy ujmować emocję, jaką jest szczęście, na sposób naukowy? Lekcja z naukowego ujęcia strachu 63 Rozdział 4. Dlaczego uśrednianie ocen skali szczęścia oraz ich porównywanie to bardzo zły pomysł? 93 Część II. Kultura i szczęście 103 Rozdział 5. Emocje pozytywne i negatywne. Kultura, zawartość treściowa i kontekst 105 Rozdział 6. Szczęście i dobrostan jako projekty kulturowe. Imigracja, dwukulturowość, kulturowa przynależność 119 Rozdział 7. Szczęście i dobrostan we współczesnych Chinach 137 Część III. Rasa, rasizm, rezygnacja 163 Rozdział 8. Szczęście, rasa i hermeneutyczna niesprawiedliwość. Przypadek zdrowia psychicznego Afroamerykanów 165 Rozdział 9. Interpretując samoopisy dobrostanu 185 Część IV. Wnioski końcowe 213 Rozdział 10. Zalecenia dla polityki czynienia użytku z pomiaru szczęścia 215 Rozdział 11. Uniwersalne prawa, zrównoważony rozwój oraz szczęście. Dwa cele zamiast trzech to też całkiem niezły wynik 223 Część V. Cztery odpowiedzi krytyków 239 Rozdział 12. Szczęście jako ersatz 241 Rozdział 13. Dlaczego analiza i ocena poziomu szczęścia mają znaczenie 249 Rozdział 14. Lepiej wybrać wszystkie trzy cele 267 Rozdział 15. W jaki sposób globalne raporty Gallupa mogą pogłębić nasze zrozumienie szczęścia w różnych kulturach? 277 Bibliografia 297 Indeks 331