Wieczny Pasażer

W zatłoczonej hali dworcowej w Snowiu pan Agapit Kluczka – z zawodu skromny pisarz sądowy – co dnia odgrywa ten sam osobliwy rytuał. Kupuje symboliczne bilety, szturmem zdobywa wagony, by w ostatniej chwili wymknąć się tylnymi drzwiami. Nigdy nigdzie nie jedzie. A jednak dla niego dworzec, zapach dymu i gwar pasażerów to najprawdziwsza podróż, na jaką pozwala mu chudy portfel i jeszcze chudsze zdrowie. Stefan Grabiński, zwany polskim Poem, mistrz kolejowej grozy, kreśli tu portret tkliwy, lekko absurdalny i podszyty smutkiem – opowieść o tęsknocie i o tym, dokąd potrafi zawędrować wyobraźnia, gdy ciało musi zostać na peronie.