Timarion albo Timariona przypadki przez niego opowiedziane

Timarion to anonimowa dwunastowieczna bizantyńska satyra opowiadająca o podróży tytułowego bohatera do Hadesu. Timarion, straciwszy w wyniku choroby jeden z czterech płynów, niezbędnych według Hippokratesa do życia, niesłusznie zostaje uznany za zmarłego. W wyniku złożonej apelacji, podziemni sędziowie uznają go za żywego i odsyłają na ziemię. Tekst satyryzuje dwunastowiecznych intelektualistów, bizantyńskie sądy, wiarę w antyczne teorie medyczne, wykorzystując do tego cały arsenał cytatów, nawiązań i motywów zaczerpniętych z literatury antycznej. Tłumaczenie zostało poprzedzone obszernym wstępem i opatrzone przypisami, których celem jest przybliżenie Czytelnikowi realiów dwunastowiecznego Konstantynopola. W wersji elektronicznej poprawki z erraty zostały wprowadzone do tekstu. Artykuł o książce ukazał się w czasopiśmie „Gazeta Uniwersytecka UŚ” nr 8 (228) maj 2015, s. 14–15 (Maria Sztuka: Mistrzowie czy naśladowcy)

Spis treści Część I Wstęp / 7 Manuskrypt, wydania i tłumaczenia / 9 Autor! Autor! – twórca i chronologia / 11 Czy to jawa czy to sen – o czym jest Timarion? / 16 The Madness of Genre – Timarion czyli co? Kontekst literacki utworu / 19 Timarion i bizantyńskie poczucie humoru / 34 Tłumaczenie / 48 Część II Tłumaczenie i komentarz / 51