Mickiewicz jasnoromantyczny

Publikacja jest próbą przedstawienia, jak Adam Mickiewicz poprzez doświadczenia duchowe, lekturowe, intelektualne szukał recepty na dobre bytowanie w świecie. Autorka poddaje analizie teksty poety i zawarte w nich wątki antropologiczno-egzystencjalne. Ujęty w tytule książki projekt jasnoromantyczny stanowić ma dopełnienie zadomowionego w polskich badaniach „czarnego romantyzmu”, akcentującego w postawach bohaterów epoki szaleństwo i melancholię, to, co w ludzkiej duszy mroczne, irracjonalne, niepokojące. Zawarte w książce rozważania wskazują na tęsknoty romantyków do poukładanego istnienia, któremu można by nadać sens, jakiego szukano – wbrew obiegowym ujęciom epoki – także w tradycji, w postawach koncyliarnych i wspólnotowych. ****** The Light Romantic Mickiewicz The publication is an attempt to show how Adam Mickiewicz through his spiritual, literary, and intellectual experiences searched for a recipe for a good existence in the world. The author analyses the texts of the poet and their anthropological and existential themes. The “light Romantic project” in the title of the book complements dark Romanticism, fixed in the Polish studies, which accentuates in the characters’ attitude the insanity, melancholy, and all that is dark, irrational and disturbing in the human soul. The book includes reflections indicating Romantics’ longing for a well-organized existence, which can be given the meaning that was also searched for – against the mainstream perspectives of the era – in the tradition, and in the conciliatory and communal attitudes.

Wstęp 7 CZĘŚĆ PIERWSZA 17 Rozdział I. Aby odnaleźć sens… 19 Rozdział II. Filomatyzm – ku jedności i pełni 53 Rozdział III. Mickiewicz i św. Paweł 85 Rozdział IV. Alter Christi… 111 Rozdział V. W poszukiwaniu prawdy. Święty Augustyn Mickiewicza 125 Rozdział VI. Czemu Mickiewicz dał wiarę Vintrasowi albo czego szukał i co chciał znaleźć autor Dziadów? 141 Rozdział VII. Apostoł i mentor nawraca Konstancję Łubieńską… 151 CZĘŚĆ DRUGA 169 Rozdział VIII. Ksiądz z IV części dramatu Mickiewicza jako wzór dobrego bytowania 171 Rozdział IX. Gustaw – człowiek scalony (O scenie IX Dziadów drezdeńskich) 191 Rozdział X. Niewielka „czarna kropelka” 209 Rozdział XI. Tajemnica bohaterki arcydramatu 225 Rozdział XII. Konrad Wallenrod – poemat o traconym sensie 245 Rozdział XIII. „Broń mnie przed sobą samym…” 269 Rozdział XIV. Tadeusz – bohater „jasnoromantyczny” 283 Rozdział XV. Snuć miłość. Summa egzystencjalna? 305 Zakończenie 325 Nota bibliograficzna 329 Bibliografia 331 Indeks nazwisk 343