Innowacje mitologiczne i dramaturgiczne Eurypidesa

Monografia przedstawia innowacje mitologiczne i dramaturgiczne zastosowane przez Eurypidesa podczas tworzenia dwóch odrębnych form dramatu: tragedii Hekabe i tragikomedii Ifigenia w kraju Taurów. Monografia ukazuje innowacje mitologiczne i dramaturgiczne zastosowane przez Eurypidesa przy tworzeniu dwóch odrębnych form dramatu – tragedii i tragikomedii. Celowe zestawienie ukazuje, w jaki sposób dramaturg wykorzystuje innowacje mitologiczne i jakich środków dramaturgicznych używa podczas konstruowania tragedii, a jakie modyfikacje wprowadza do mitu, by stworzyć nową, wypracowaną przez siebie, tragikomiczną formę dramatu, która rządzi się odrębnymi prawami i wymaga użycia innych środków dramaturgicznych. Za przykład tragedii posłużyła Hekabe, przykładem zaś tragikomedii była Ifigenia w kraju Taurów.

Orazio Antonio Bologna: PREMESSA. Il teatro: la scuola di Atene 8 Wprowadzenie 32 Część I. „Hekabe” – innowacje mitologiczne i ich wpływ na kreowanie idei tragicznej 1. Klasyfikacja sztuki 48 2. Innowacje mitologiczne Eurypidesa na tle istniejącej tradycji 50 2.1. Tradycja postaci Polykseny 51 2.2. Tradycja postaci Polydora 57 2.3. Połączenie mitów 61 3. Ekspozycja okoliczności dramaturgicznych – wojna jako tło tragedii 63 4. Konstrukcja fabularna dramatu 63 5. Prolog Polydora 65 5.1. Wstępna ekspozycja czasowa 70 5.2. Ekspozycja wstępna – określenie miejsca akcji tragedii 72 5.3. Motyw snu protagonistki 74 6. Monodia królowej Troi – budowanie elementu œleoj tragedii 76 7. Parodos 78 7.1. Partia Chóru 79 7.2. Amoibaion Hekabe i Polykseny 81 8. Postawa Odysa: agon Hekabe i Odysa 86 8.1. Rhesis Odysa 86 8.2. Rhesis Hekabe 88 8.3. Tragiczne oxymoron 91 9. Rhesis Polykseny 94 10. Stasimon pierwsze –retardacja dramaturgiczna 103 11. Śmierć Polykseny 105 11.1. Relacja Talthybiosa 105 11.2. Rhesis Hekabe 110 12. Stasimon drugie 113 12.1. Zależność t¦nànod t¦prÒteron: teraźniejszość ze źródłem w przeszłości 114 12.2. Powszechny charakter nieszczęść 115 13. Śmierć Polydora 118 14. Scena z Agamemnonem: kwestia wolności i zniewolenia 121 15. Stasimon trzecie 145 16. Ironia tragiczna 150 16.1. Tragiczne qui pro quo 151 16.2. Hekabe – ironiczna bogini Ate 159 16.3. Zemsta na Polymestorze 162 17. Agon Hekabe i Polymestora 167 17.1. Rhesis Polymestora 168 17.2. Rhesis Hekabe 175 18. Komentarz Chóru 181 19. Wypowiedź Agamemnona 182 20. Aition i przepowiednie 185 21. Zakończenie 189 Część II. „Ifigenia w kraju Taurów” – dramaturgiczne środki tragikomedii 1. Tragikomiczna forma dramatów Eurypidesa 194 2. Odejście od zasady prawdopodobieństwa 196 3. Wstępna ekspozycja dramatu 205 4. Modyfikacje formalne tragikomedii 211 4.1. Szybkie tempo akcji dramatycznej, ciągłe podtrzymywanie dynamiki utworu 212 4.2. Nagłe zwroty akcji 213 4.3. Radykalne zmiany nastroju 215 4.4. Kumulowanie i nagłe rozładowywanie napięcia akcji dramatycznej 225 4.5. Operowanie elementem spisków i intryg dla wzbogacenia akcji i ożywienia jej tempa 250 4.6. Eksponowanie melodramatycznych wątków, wzbogacających fabułę 287 4.7. Wyraziste, lecz schematyczne portrety bohaterów 295 4.8. Dystans osiągany poprzez operowanie komizmem i ironią 317 4.9. Deus ex machina. Interwencje bogów w tragikomedii 322 4.10. Szczęśliwe zakończenie 327 5. Zakończenie 329 Bibliografia 338