Wojna czerwonej Chmury 1866-1868

W czasie wojny secesyjnej regularne wojsko amerykańskie przerzucono z fortu Laramie i innych zachodnich posterunków na Wschód, a miejsce żołnierzy federalnych zajęli słabo wyszkoleni i niedoświadczeni ochotnicy, którzy byli chętni do walki z Indianami. W listopadzie 1864 roku niczym nie sprowokowana masakra pokojowego obozu Południowych Czejenów i Arapahów wodza Czarnego Kotła „rozpaliła ogień na preriach”. W tym czasie Kraina rzeki Powder, przecięta niedawno wytyczonym Szlakiem Bozemana, pierwszą drogą przez dziewicze tereny Indian na północ od słynnego Szlaku Oregońskiego w dzisiejszych stanach Wyoming i Montana, stanowiła ostatni bogaty teren łowiecki Siuksów Lakota i ich sprzymierzeńców, Czejenów i Arapahów. Dlatego byli oni gotowi trzymać białych z dala od swego kraju za wszelką cenę. Na wiosnę 1866 roku zaczęła się pierwsza wielka powojenna migracja ludności na Zachód. Dla bezpieczeństwa podróżnych rząd wyznaczył drogi pozostające pod ochroną wojska. Jedną z nich był Szlak Bozemana, na którym wybudowano forty, mające chronić korzystających z niego wędrowców. Wojskowa okupacja Szlaku wywołała gniew Indian, którzy postanowili zamknąć drogę dla wszystkich białych. W odpowiedzi na działania armii, wojowniczy Siuksowie Lakota, Czejenowie i Arapahowie zgromadzili się w obozie wodza plemienia Oglala Czerwonej Chmury, rozpoczynając wojnę nazwaną później od jego imienia.