Sekrety Apulii

Prezentowana tu książka Kazimiery Alberti stanowi znakomity przykład literatury gatunkowej: to z werwą napisany reportaż podróżny. "Sekrety Apulii" stanowią drugie ogniwo czteroelementowego cyklu, któremu na imię „Italia nieznana”. I jako takie należy bez wątpienia do światowego dziedzictwa, które możemy oznaczyć etykietą: literatura „Grand Tour”. Pielgrzymki pisarzy do źródeł kultury śródziemnomorskiej stanowiły od wieków element formujący świadomość jednostki oraz decydowały o wyskalowaniu poznawczych horyzontów osoby wybitnej. Jak zauważają włoscy krytycy (tuż po publikacji kolejnych tomów włoskiego cyklu), pisarstwo Alberti sytuuje się po stronie dojrzałej refleksji filozoficznej związanej z określeniem miejsca człowieka postwojennego w kulturze i przestrzeni „zdruzgotanej". Alberti pozostaje tu w absolutnej europejskiej awangardzie – łącząc medytację nad krajobrazem, obserwację ludzi i obiektów dziedzictwa z refleksją historiozoficzną i poetycką wrażliwością diagnozy. Zbliża się w tym do pomnikowych dokonań np. P. P. Pasoliniego (por. "La lunga strada di sabbia") czy G. Piovene.