Płomiennie obojętny

Nikt spośród literaturoznawców, krytyków, pisarzy i poetów nie zrobił dla twórczości Juliana Przybosia więcej niż Bogusław Kierc. Esej, a właściwie eseistyczny poemat Płomiennie obojętny, wydaje się summą myślenia o poezji i zmysłowego odczuwania poezji, ukoronowaniem wieloletnich doświadczeń Autora, znanych czytelnikom z Jego wierszy i eseistyki. Przy tym jest to książka najszlachetniej i najgłębiej personalistyczna: poezja i jej myślowo-zmysłowe źródła biją z jednej postaci: Juliana Przybosia. (Piszę „postaci”, bo idzie tu nie tylko o Przybosia – autora, ale także o Przybosia – osobowość pełniejszą nawet od własnej poezji! Przyboś jest tu archetypem poetycko-proroczego powołania). Nurty wywodów wnikają w drugą postać – Bogusława Kierca. Ten dialog jest intymny i obiektywistyczny, angażuje autobiograficzne dane obu poetów. I nie są to dane suche – mają one wielką ewokacyjną moc poetycką. Płomiennie obojętny to najpiękniejsza i najmądrzejsza książka o poecie i o poezji jaką od lat w Polsce napisano. Piotr Matywiecki

O chłopcu, który chciał być Przybosiem O chłopcu, który chciał pokonać Boga O chłopcu, który chciał poznać płeć anioła O chłopcu, który chciał ujrzeć jaśniej O chłopcu, który chciał zjeść słońce O chłopcu, który chciał być Wszystkim O chłopcu, który chciał być Niczym O chłopcu, który chciał być celem sfer