Monografia podejmuje problematykę subiektywnego dobrostanu obywateli jako kluczowej kategorii współczesnej polityki publicznej. Autorka analizuje, w jakim stopniu i z jaką efektywnością wydatki publiczne przyczyniają się do poprawy poziomu odczuwanego dobrostanu obywateli w 28 krajach europejskich w latach 2012-2023.
W pracy zestawiono hedonistyczne i eudajmonistyczne ujęcie dobrostanu, wskazując na ograniczenia tradycyjnych mierników rozwoju – takich jak PKB – w ocenie rzeczywistej jakości życia społeczeństw.