Koncepcje oporu we współczesnych naukach społecznych

Przedmiotem pracy jest kategoria oporu analizowana w kontekście założeń wybranych teorii funkcjonujących w obrębie nauk społecznych. Opór został przedstawiony jako kategoria związana ze strategiami transgresyjnymi i emancypacyjnymi, odniesiono go do modelu podmiotowości. Został potraktowany jako fakt społeczny oraz pochodna decyzji podmiotowej występującej w sytuacji doznania władzy zinterpretowanej jako opresyjna. Kategorię oporu poddano interpretacji w nawiązaniu do teorii dewiacji oraz kontroli społecznej. Wskazano na wybrane społeczne strategie oporu, obszerny fragment pracy poświęcono analizie kategorii nowych ruchów społecznych. Potencjalnymi odbiorcami pracy są przedstawiciele nauk społecznych oraz reprezentanci profesji związanych ze służbami socjalnymi, zajmujący się działaniami pomocowymi oraz kompensacyjnymi.

Spis treści Wstęp / 7 I. Opór jako działanie i fakt rozumiany – kategoria rozumienia w naukach społecznych / 25 II. Perspektywy metodologiczne badań nad oporem / 69 III. Opór jako pochodna refleksyjności, podmiotowości i kapitału kulturowego / 83 IV. Społeczny kontekst oporu / 93 V. Władza, hegemonia, opresja a kategoria oporu społecznego / 103 VI. Opór jako dewiacja a strategie kontroli społecznej / 133 VII. Bunt, opór, nieposłuszeństwo w refleksji filozoficznej / 141 VIII. Bunt i opór społeczny w teorii psychologicznej / 151 IX. Podstawy i przejawy buntu i oporu społecznego w wybranych kontekstach teorii socjologicznej / 177 X. Bunt i opór społeczny w teorii pedagogicznej / 201 XI. Społeczne strategie oporu / 229 XII. Nowe ruchy społeczne jako przestrzeń umiejscowienia potencjału oporu / 269 Podsumowanie / 285 Bibliografia / 295 Summary / 317 Résumé / 318