Niniejsze opracowanie jest wspólnym dziełem autorów, będących członkami Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN. Jest swoistym podręcznikiem pisania tekstów naukowych. Ma przygotować studenta do stworzenia eseju, stanowiącego główną część pracy magisterskiej na kierunku architektura oraz gospodarka przestrzenna. Książka może także służyć słuchaczom studiów doktoranckich i podyplomowych.
Celem publikacji jest również podniesienie poziomu naukowego dyskursu o Architekturze i Urbanistyce w całej architektonicznej społeczności, przez co powinna wpływać na jakość dzieł architektonicznych i urbanistycznych.
W książce autorzy wyraźnie podkreślają odrębność Architektury i Urbanistyki jako nauki. Negują rozumienie jej jako bezrefleksyjnie tworzonej sztuki albo wyuczonej umiejętności, pozbawionej intelektualnego zaplecza. Próbują także uporządkować chaos pojęciowy pojawiający się w dyskusjach oraz tekstach naukowych z tej dziedziny nauki. Zbyt często bowiem bez zrozumienia używa się przypadkowo wybranych terminów z warsztatu innych dyscyplin, takich jak: filozofia, psychologia, etyka.
Dla uporządkowania treści książki teksty zostały podzielona na cztery grupy. Pierwsza dotyczy metodologii działania w przestrzeni architektonicznej i urbanistycznej, druga mówi o nauce w twórczości architektonicznej i urbanistycznej, trzecia o eksperymencie (pytając jednocześnie, o ewentualne miejsce architektury i urbanistyki w odpowiednim dla niej laboratorium). W części czwartej autorzy zajmują się paradygmatem architektury i urbanistyki, a w zasadzie powodami jego zmiany.
Publikacja porusza ważny i aktualny temat, jakim jest postrzeganie architektury jako nauki – posiadającej swój własny aparat pojęciowy i metodykę pracy. Książka warta przeczytania zwłaszcza teraz, gdy toczą się dyskusje na temat roli architektury, warunków jej uprawiania i nauczania. Wśród pojawiających się licznych poglądów i pomysłów na zmiany w tym zakresie warto pamiętać, że dawni mistrzowie arcydzieł podziwianych do dziś tworzyli dzięki swoim umiejętnościom i mądrości mecenasów, którzy zaufali ekspertom, nie próbując ingerować w ich warsztat.
Z recenzji prof. dra hab. inż. arch. Aleksandra Böhma, Kraków
Wprowadzenie Sławomir Gzell 7
Część I. O metodologii działania w przestrzeni architektury 13
1. Architektonika – ogólna morfologia przestrzeni architektonicznej Andrzej Niezabitowski 15
2. Morfologia urbanistyczna Anna Agata Kantarek 49
3. Naukowe oblicze urbanistyki Zbigniew K. Zuziak 63
Część II. O nauce w twórczości architektonicznej i urbanistycznej 109
4. Architektura i urbanistyka jako dyscyplina naukowa Zbigniew Władysław Paszkowski 117
5. Naukowe aspekty architektury a współczesne wyzwania zawodu architekta Wacław Celadon 127
6. Architektura jako dyscyplina – dyscyplina architektury. Badania naukowe Ewa Kuryłowicz 141
Część III. O eksperymencie. Architektura i urbanistyka w laboratorium? 156
7. Granice formalizacji rozumowania w dyscyplinach twórczych. Eksperymenty architektury i muzyki Jan Słyk 165
8. Architektura jako nauka: eksperyment – teoria – historia Maria Jolanta Sołtysik 181
Część IV. O paradygmacie – powody zmiany 203
9. Dylematy paradygmatu architektury Andrzej Baranowski 217
10. Dylemat odpowiedzialności w nauce o architekturze wobec twórczości w architekturze Konrad Kucza-Kuczyński 226
11. Syndrom czasu w architekturze Andrzej Kadłuczka 237
-14%