Co poezji po bólu? Empatyczne przestrzenie lektury

Ta książka jest próbą - próbą językowo zapośredniczoną - współbycia z kilkoma autorami, dla których choroba związana z fizycznym cierpieniem stała się bolesnym doświadczeniem. Zaczynam od Aleksandra Wata, który w moim życiu nie tylko odegrał rolę wyjątkową, i z którego tekstami obcuje już niemal 20 lat, przyznaję, że ta relacja jest dla mnie szczególnie osobista, również ze względu na przemiany, jakim w tym czasie podlegała. Dalej: Zbigniew Herbert, Miron Białoszewski, Stanisław Barańczak, Janusz Szuber, Julian Przyboś, Anna Świrszczyńska - ta sekwencja nie buduje tutaj żadnego znaczącego porządku, odtwarza po prostu kolejność moich spotkań z wymienionymi poetami i następstwo lektur. Starałam się, aby każda z nich zachowała swą odrębność i specyfikę, aby - w takim stopniu, w jakim to możliwe - nie niszczyła inności i aby poprzez empatyczny akt czytania zaistniała relacja nie tylko ja- autor, ale przede wszystkim ja - cierpiący człowiek.

WPROWADZENIE. PERSONALNE I AKSJOLOGICZNE WYMIARY LEKTURY 7 SPOTKANIE PIERWSZE. Aleksander Wat 49 SPOTKANIE DRUGIE. Zbigniew Herbert 105 SPOTKANIE TRZECIE. Miron Białoszewski 131 SPOTKANIE CZWARTE. Stanisław Barańczak 177 SPOTKANIE PIĄTE. Janusz Szuber 213 JESZCZE DWA SPOTKANIA 253 SPOTKANIE SZÓSTE. Julian Przyboś 255 SPOTKANIE SIÓDME. Anna Świrszczyńska 263 ZAMIAST ZAKOŃCZENIA. POEZJA (WOBEC) BÓLU 271 BIBLIOGRAFIA 277 STRESZCZENIE 295 INDEKS NAZWISK 297 OD REDAKCJI 303