Kryształy czasu

Filmowy autor to antykonceptualista - nie używa pojęć, ale kreuje obrazy. Co zatem skłoniło mnie do opowiadania o filozofii czasu w filmach Wojciecha Jerzego Hasa? Przekonanie, iż myślenie filozoficzne nie zna granic, może używać zarówno słów, jak i obrazów, co wydaje się szczególnie cenne, gdy zapuszcza się w rejony, gdzie rozum już nie sięga. Reżyser ukazuje różne doświadczenia czasu, także takie, które wymykają się racjonalności i słowom, gdzie pojawia się inna wrażliwość i inne rodzaje poznania: intuicja, przeczucie, wizja. Autor Rękopisu znalezionego w Saragossie i Sanatorium pod Klepsydrą to artysta filmowych obrazów a zarazem myśliciel kina pochłonięty filozofią czasu. Małgorzata Jakubowska

WSTĘP 12 ROZDZIAŁ I. PRÓBY I: w poszukiwaniu metody 20 Analiza filmu Pętla (1957) 20 Analiza filmu Pożegnania (1958) 58 Analiza filmu Rozstanie (1960) 96 ROZDZIAŁ II. PRÓBY II: w stronę kryształu 112 Analiza filmu Jak być kochaną (1962) 112 Analiza filmu Szyfry (1966) 140 ROZDZIAŁ III. OBRAZ-KRYSZTAŁ 182 Na początku była księga 182 Sanatorium pod Klepsydrą (1973) – w poszukiwaniu autentyku 192 Opowieść znaleziona w opowieści – Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) 201 Rezerwat czasu w Sanatorium pod Klepsydrą (1973) 249 ROZDZIAŁ IV. METAFIZYCZNE PRZEKROJE CZASU 292 Czas - problem i wyzwanie dla ludzkiej psychiki 292 Czas jako wielkie okno świata 295 Melancholik w temporalnej pułapce 305 Aktor na scenie teraźniejszości 308 Krystaliczna narracja - czas w desynchronizacji 309 „Teraz” jako zdrada 311 Człowiek - marionetka czasu 315 Homo creator „kiedyś” i „dawniej” 320 ROZDZIAŁ V. OBRAZY FILMOWE - NARRACJA - CZAS 324 Obraz filmowy a wypowiedź literacka 324 Ustalenie terminologii 328 Czas opowiadania 339 Czas opowiadany 349 Doświadczenie czasu 351 Gry z czasem 354 ZAKOŃCZENIE 358 Bibliografia 360