Nyarlathotep

Coś nadciąga ze starożytnego Egiptu. Coś, co przyciąga tłumy jak magnes – demonstracjami, maszynami, obrazami rzeczy, których zobaczyć nie powinniśmy. Ludzie wychodzą z jego pokazów odmienieni. Albo wcale nie wychodzą. Lovecraft napisał Nyarlathotep w 1920 roku, podobno zaraz po przebudzeniu się z koszmaru – i czuć to w każdym zdaniu. To nie jest opowiadanie z klasycznym początkiem, środkiem i końcem. To raczej sen zapisany na gorąco: urywany, narastający, duszący. Klimat gęstnieje z akapitu na akapit, a zanim zorientujesz się, co się dzieje – już jest za późno. Krótkie, niepokojące i zaskakująco aktualne jak na tekst sprzed ponad stu lat. Idealne na jeden wieczór – choć niekoniecznie bezpośrednio przed snem.