Publikacja Polityki sieciowej popkultury dotyczy praktyk uczestnictwa w sieciowej kulturze popularnej jako aktywności politycznej, czyli tych względnie nowych momentów, gdy popkultura online staje się „językiem”, którym „mówią” obywatele podejmujący swoje działania, a także tych, w których sieciowa kultura popularna jest przedmiotem aktywności politycznej obywateli, to znaczy rodzajem zasobu, o który toczy się polityczny spór – jak było chociażby w przypadku europejskich protestów przeciw ACTA. […] Analiza współczesnej sieciowej popkultury byłaby niepełna bez możliwie precyzyjnego opisania Internetu jako środowiska praktyk społecznych. […] Sieć mediatyzuje współczesną politykę i mediatyzuje kulturę popularną w skomplikowanych technologicznych, społecznych i ekonomicznych procesach. Ekonomiczny wymiar cyfrowej mediatyzacji nabiera znaczenia wraz z komercjalizacją współczesnej sieci; nowe media są nie tylko technologią, ale i zbiorem rynkowych podmiotów o coraz potężniejszej pozycji i określonych ekonomicznych celach. Realizacja tych celów w praktyce wpływa na sposoby uczestnictwa ludzi w popkulturze czy polityce, co stanowi jeden z centralnych tematów książki. Innymi słowy, rekonstruuje w niej polityczny status nowych mediów jako narzędzi artykulacji, rozumianej, w pewnym uproszczeniu, jako złożony zbiór praktyk, poprzez które ludzie nieustannie reprodukują indywidualne i zbiorowe tożsamości. [ze Wstępu]

WSTĘP 9 CZĘŚĆ I. PODSTAWY TEORETYCZNE 17 Rozdział 1. KONTEKSTY ANALIZY 19 1.1. Triada polityka–media–kultura i jej implikacje 19 1.2. Dwie lupy, czyli pożytki z interdyscyplinarności 26 1.3. O kilku problemach z badaniem współczesnych kultur popularnych online 30 Rozdział 2. KLUCZOWE KATEGORIE 37 2.1. Nowa rzeczywistość, stara (?) teoria 37 2.2. Stuart Hall: odkurzanie elementarza 44 2.3. Hall a Foucault: artykulacja – ideologia – dyskurs – władza 51 2.4. O definiowaniu kultury popularnej 64 Rozdział 3. METODY BADAWCZE 72 CZĘŚĆ II. NOWE MEDIA (STRATEGIE) 81 Rozdział 4. NOWE MEDIA JAKO KULTUROWY KONSTRUKT 83 4.1. Medialność a mediacja: media jako społeczne praktyki 83 4.2. Nowe, nowe nowe i jeszcze nowsze media 90 4.3. Problemy z etykietami i perspektywą 107 4.4. Kulturowa dyspersja i radykalna dekontekstualizacja 116 Rozdział 5. SIECIOWY PRZEMYSŁ KULTURY 130 5.1. Dialektyka pojęcia przemysłu kultury 130 5.2. Rynki i prawo autorskie – kilka uwag 137 5.3. Kulturowa gospodarka sieciowych przemysłów: stare modele w nowych czasach 143 Rozdział 6. HEGEMONIE SIECI 152 6.1. Dyskursy nowych mediów 152 6.2. Oprogramowanie jako technologia codzienności 173 6.3. Maszyna widzialności i władza 183 CZĘŚĆ III. KULTURY POPULARNE (TAKTYKI) 195 Rozdział 7. POPKULTURA ONLINE: KONTEKSTY 197 7.1. Sieciowa mediatyzacja popkultury 197 7.2. Popkulturyzacja mediów 209 Rozdział 8. GATUNKI I PRAKTYKI 216 8.1. Asymetryczna dialektyka mediów a specyfika gatunków online 216 8.2. Z modelu Halla (1): infrastruktura techniczna + stosunki produkcji 231 8.3. Z modelu Halla (2): struktury wiedzy 247 8.4. O nieprzyzwoitości sieciowej popkultury 269 Rozdział 9. POLITYKA I POPKULTURA: POWAŻNA ZABAWA W PROTEST 292 9.1. (Nowe) media protestu 292 9.2. Tożsamość a kultura sprzeciwu 320 CZĘŚĆ IV. PODSUMOWANIA I INTERPRETACJE 343 Rozdział 10. NOWA SIECIOWA POPKULTURA 345 10.1. O aparacie instytucjonalnym nowych mediów 345 10.2. Problematyczne uczestnictwo 350 10.3. Koszty uczestnictwa: polityczna ekonomia popkultury online 358 Rozdział 11. POLITYKA REPREZENTACJI ONLINE 366 11.1. Awers: potężne i tajemnicze nowe media 366 11.2. Rewers: sieć jako medium artykulacji 379 Rozdział 12. NOWA POLITYKA 389 12.1. Nowe media jako przestrzeń aktywności politycznej 389 12.2. Wyzwania nowych hegemonii 401 ZAKOŃCZENIE 413 BIBLIOGRAFIA 427 INDEKS OSÓB 455