Można śmiało powiedzieć, że powstawanie i rozwój poszczególnych systemów walki wręcz funkcjonuje jako ewolucyjny proces odbywający się wraz z rozwojem cywilizacji, określonymi jej wymogami i przenikaniem się różnorodnych wzorców kulturowych. Nie jest to odkrycie jednego genialnego człowieka, który z niczego stworzył sztukę walki, lecz jest to efekt pracy i doświadczeń wielu mistrzów, którzy potrafi li skorzystać z ugruntowanej wiedzy swoich poprzedników i uformować ją na miarę potrzeb swojej epoki. Nieprzeciętne jednostki, Jigoro Kano, Morihei Ueshiba, Masutatsu Oyama i inni, potrafi ły dostrzec podstawowe zasady warunkujące skuteczność używanych przez siebie elementów techniki walki. Wykorzystując prawidłowości funkcjonujące w posiadanym obszarze nagromadzonych umiejętności i wiedzy, zbudowali logiczną strukturę określającą odrębność i wyjątkowość swoich, dalekowschodnich systemów walki wręcz. Jigoro Kano jako pierwszy rozpoczął prace nad metodycznym ujęciem swojego systemu walki wręcz, a wielu innych poszło jego śladem. Uczniom, adekwatnie do posiadanych umiejętności nadawał on stopnie, a elementy techniki judo podzielił na grupy i sukcesywnie odkrywał wspólne mechanizmy determinujące skuteczność wykonania rzutów. Jak na owe czasy były to posunięcia wyjątkowo nowatorskie. Łatwość wymiany doświadczeń kulturowych między Japonią i Zachodem jaka wystąpiła w XX wieku, poskutkowała zbliżeniem stanowisk związanych z aktywnością fizyczną, co w efekcie przyczyniło się do usportowienia judo. Zgodnie z zasadą konwergencji, w procesie szkolenia sportowego Europejczyków, zaczęły pojawiać się cenne wartości wnoszone przez ambasadora kultury Kraju Kwitnącej Wiśni, jakim z dnia na dzień stawało się Kodokan Judo, spadkobierca dumnych samurajów. Wypracowane i utrwalone wzorce metodyczne będące standardem nauczania w obszarze kultury fizycznej i sportu europejskiego, pozwalają dostosować wartościową egzotykę Dalekiego Wschodu do naszych obszarów oczekiwań i percepcji. Obecnie powszechna jest świadomość znaczenia metodyki nauczania techniki judo, która stanowi jedno z podstawowych ogniw w procesie szkolenia przyszłych adeptów i rozwoju tej wspaniałej dyscypliny sportu i sztuki walki. Dlatego znacząca część tej pracy zawiera propozycje metodyki nauczania techniki judo i jest skierowana do studentów wychowania fizycznego, słuchaczy kursów instruktorskich i trenerskich oraz nauczycieli i trenerów prowadzących szkolenie początkowe jak również bardziej zaawansowane w tej dyscyplinie.
Od autora
Wprowadznie
1. Wybrane aspekty historii judo
1.1. Sztuka walki wręcz jako kulturowo ukształtowana postać wewnątrzgatunkowej walki rodzaju ludzkiego o przetrwanie i dominację
1.2. Zewnętrzne oddziaływania na ludność zamieszkującą Wyspy Japońskie
1.3. Początki ju-jut-su
1.4. Samuraje
1.4.1. Rola samuraja w przemianach zachodzących w Japonii
1.4.2. Bushido – droga samuraja
1.4.3. Buddyzm zen, ważne narzędzie określające skuteczność samuraja w walce
1.4.4. Seppuku – demonstracja czystości myśli wojownika i sposób na odzyskanie honoru
1.5. Jigoro Kano – twórca Kodokan Judo
1.6. Ekspansja judo do świata zachodniego
1.6.1. Początki judo na kontynencie europejskim
1.6.2. Początki judo na kontynencie amerykańskim
1.6.3. Ramy organizacyjne
1.7. Początki i rozwój judo w Polsce
1.7.1. Pojawienie się ju-jutsu i rozwój judo w naszym kraju
1.7.2. T worzenie struktur formalizujących rozwój judo jako dyscypliny sportowej
1.7.3. Pierwsze walki i odnoszone sukcesy w turniejach międzynarodowych
1.7.4. Judo kobiet
2. Wybrane aspekty metodyki judo
2.1. Pierwsze metodyczne koncepcje szkolenia judoków
2.1.1. M etodyczne podstawy Kodokan Judo zapoczątkowane przez jego twórcę
2.1.2. Metoda Mikinosuke Kawaishiego i czynniki ją kształtujące
2.1.3. Metoda Antona Geesinka
2.2. Teoretyczne podstawy metodyki judo
2.2.1. Zasady nauczania techniki judo
2.2.2. Nauczanie i doskonalenie techniki walki judo
2.3. Kształtowanie nawyków ruchowych na poszczególnych etapach szkolenia
2.3.1. Stadia nauczania techniki
2.3.2. Etap szkolenia wszechstronnego
2.3.3. Etap szkolenia ukierunkowanego
2.3.4. Etap szkolenia specjalnego
2.4. Rola gier i zabaw z mocowaniem w treningu judo
3. Metodyka nauczania wybranych elementów techniki judo
3.1. Pady – ukemi
3.1.1. Pad w tył – ushiro-ukemi
3.1.2. Pad w bok – yoko-ukemi 8
3.1.3. Pad w przód z przewrotem – mae-mawari-ukemi
3.2. Rzuty biodrowe i ręczne
3.2.1. Uki-goshi i o-goshi
3.2.2. Ippon-seoi-nage i morote-seoi-nage
3.3. Rzuty nożne
3.3.1. O-soto-gari
3.3.2. Hiza-guruma i sasae-tsurikomi-ashi
3.3.3. O-uchi-gari
3.4. Elementy techniki wykonywane w ne-waza
3.4.1. Przejście do trzymania
3.4.2. Przejście do dźwigni
Literatura
-31%