Gdyby zapytać mnie, co lubię w twórczości Krzysztofa Maciejewskiego, odpowiedziałabym, że humor. Nie, nie ten pierwszoplanowy, ten, który bawi wprost, ale taki bardziej ukryty gdzieś pomiędzy znaczeniami, metaforyczny. Puszczenie oka do czytelnika, gdy nie wiesz, czy autor sobie kpi, czy okazuje sympatię. I jest to o tyle przewrotne, że to, co Krzysztof Maciejewski pisze, nie powinno pobudzać do śmiechu, a do smutnej refleksji. Lubię takie gierki. I lubię stan, w którym lektura jego opowiadań mnie zostawia: zadziwienie, oburzenie, zachwyt.
Anna Musiałowicz
Dziewczynka ze szczelin
Wrzenie
Ocalony
Rycerze w opresji
Całując niebo
Fruwająca dusza
Wujek Leon
Trzy spełnione baśnie
Lalki pana Plumma
Fido
Piorun między stronami
Błękit mgły
Dachau Doggin’
Zuzanna w Krainie Cudów
Ustawiacz znaków
Miasto Fregoliego
Rozgwiazdy
Strzępy skóry
Lecząc księżyc
Alicja z krainy bez odbić
Zapach nocnych kwiatów
-31%