Straszliwa symetria

Chociaż Frye tytułuje swoją książkę, czerpiąc z najsłynniejszego chyba wiersza Blake’a, nie poświęca w niej miejsca nawet na jego pobieżną analizę, proponując tylko garstkę zdawkowych nawiązań rozsianych na przestrzeni kilku rozdziałów. Wynikający z tego paradoks był zapewne celowym zabiegiem kanadyjskiego krytyka, który z chęcią i werwą kontestuje przecież, wypracowane przez krytyków, współczesne mu pojęcia i wyobrażenia co do twórczości Blake’a, nie szczędząc im gorzkiej ironii. Dlaczego zatem nie miałby Frye i w tej jednej kwestii wyeksponować swojej odmiennej postawy, równocześnie zgrabnie, niemal kokietująco, wymijając oczekiwania czytelnika, który, oceniając książkę po tytule, spodziewa się odnaleźć wewnątrz bogaty, wnikliwy i odkrywczy komentarz do owego kanonicznego utworu? A jednak Frye z jakiegoś powodu każe wyrazistemu, choć ukrytemu „w gąszczu mroku” konturowi dzikiego kota czuwać nad całym krytycznym przedsięwzięciem. Czym więc jest owa symetria? I dlaczego właściwie jest straszliwa? (fragment Słowa od tłumacza)

Słowo od tłumacza 3 [Wstęp]. William Blake w oczach Northropa Frye’a, czyli straszliwa symetria 10 Nota edytorska 60 Straszliwa symetria Przedmowa 67 Uwagi do tekstu 71 Część pierwsza: Teza 73 Argument przeciwko Locke’owi 75 Wschodzący Bóg 109 Ponad dobrem i złem 144 Literalista wyobraźni 184 Słowo wewnątrz Słowa 212 Część druga: Rozwinięcie symboliki 263 Tradycja i eksperyment 265 Złodziej ognia 320 Ogień złotnika 372 Zmora nocna po dziewięćkroć 427 Część trzecia: Ostateczna synteza 477 Comus walczący 479 Miasto Boga 534 Brzemię doliny widzenia 592 [Dodatki] 623 Uwaga ogólna: mistycyzm Blake’a 625 [Ilustracje] 627 Uwagi dotyczące ilustracji 633 Indeks osób 636