ebook Zielona Dziewczynka. Czyli popołudnie, którego nie było Anna Augustyniak, Katarzyna Augustyniak

W niniejszej książce widzimy rodzinę, w której pojawia się osoba chora na Alzheimera. Autorka opisuje początek zmagań członków rodziny, zaczynający się od zaakceptowania faktu, że babci trzeba pomóc. Że wszystko trzeba na nowo poukładać. Że trzeba porozmawiać, by podjąć konkretne decyzje: kto i w jaki sposób opiekuje się chorym. Książka opowiada o zapominaniu i przypominaniu sobie, stanowiąc metaforyczny wstęp do rozmowy o tym, czym jest Alzheimer oraz o tym czym jest dorastanie i branie odpowiedzialności za osoby nam najbliższe. Bo pomaganie, to nie tylko zdjęcie kogoś z dachu i podanie mu kolacji, to także wysłuchanie, cierpliwość i wsparcie emocjonalne.
W każdym z członków rodziny kotłują się emocje. Babcia odczuwa strach, poczucie osamotnienia, czasem nawet agresję czy rozpacz. Jej dzieci i wnuki – podobnie. Oni też się boją. Przeżywają stratę. Następuje zamiana ról: rodzice stają się podopiecznymi, dzieci opiekunami. A wnuki? Przecież one też w tym uczestniczą. Dorastają trochę szybciej, kiedy muszą pomagać, tracąc chwile beztroskiej zabawy, zdobywając w zamian doświadczenie i mądrość życiową. Każda rodzina musi samodzielnie oswoić chorobę. a książka może być w tym procesie bardzo pomocna.

Alzheimer to choroba, która wpływa na mózg i sprawia, że ludzie mają problemy z pamięcią, myśleniem i codziennymi czynnościami. Zwykle dotyka starsze osoby, ale niektóre oznaki mogą pojawić się wcześniej. Kiedy ktoś ma Alzheimera, może zapominać imiona bliskich, gubić się w znanych miejscach, a nawet mieć trudności z rozumieniem prostych poleceń. Choroba postępuje stopniowo, co oznacza, że objawy stają się coraz silniejsze z czasem. Do zapominania dołączają zaburzenia słyszenia i widzenia oraz brak koordynacji ruchowej. To tyle jeśli chodzi o teorię. Ale przecież za tym wszystkim stoi człowiek. Nie jeden zresztą, a cała rodzina. A w człowieku kotłują się emocje. W chorym: strach, poczucie osamotnienia, czasem nawet agresja czy rozpacz. W członkach rodziny – podobnie. Oni też się boją. Przeżywają stratę. Następuje zamiana ról: rodzice stają się podopiecznymi, dzieci opiekunami. A wnuki? Przecież one też w tym uczestniczą. Dorastają trochę szybciej, kiedy muszą pomagać, tracąc chwile beztroskiej zabawy, zdobywając w zamian doświadczenie i mądrość życiową. Każda rodzina musi samodzielnie oswoić chorobę. W niniejszej książce widzimy dopiero początek drogi, zaczynający się od zaakceptowania faktu, że babci trzeba pomóc. Że wszystko trzeba na nowo poukładać. Że trzeba porozmawiać, by podjąć konkretne decyzje: kto i w jaki sposób opiekuje się chorym. Książka opowiada o zapominaniu i przypominaniu sobie, stanowiąc metaforyczny wstęp do rozmowy o tym, czym jest Alzheimer oraz o tym czym jest dorastanie i branie odpowiedzialności za osoby nam najbliższe. Bo pomaganie, to nie tylko zdjęcie kogoś z dachu i podanie mu kolacji, to także wysłuchanie, cierpliwość i wsparcie emocjonalne.