O czymkolwiek pisze Artur Daniel Liskowacki – o teatrze, filmie, literaturze i życiu literackim, o Szczecinie czy Oborach, otoczeniu gabinetu proktologa w przychodni zdrowia, brzuchomówstwie, poezji Piotra Szewca, prozie Romana Bratnego – jest w tym ironia. „Ironia – ładne imię dla paskudnej dziewczynki”. Zmysłowi obserwacji, erudycji, rozległości skojarzeń towarzyszy świadomość języka, którym pisze, którym myśli, i to nadaje jego tekstom szczególną dynamikę, szczególny rytm. Umie być bardzo dowcipny i krytyczny, i nie boi się być poważny, melancholijny i ciepły.
Zbiór esejów "Brzuch Niny Conti" bawi, zachwyca i wzrusza. Kolejna książka potwierdzająca pisarską klasę Liskowackiego, napisana niepowtarzalnym, charakterystycznym dla niego stylem.
Bohdan Zadura
Jesień poetów
Pozycja Laurentego
Dźwięki dżungli
Dymny rozwiera ramiona
Bratny. Zdrada Kolumba
Otwórz oczy, patrz
Za komuny, po czerwonym
Wajda: sceny ostatnie
Brzuch Niny Conti
Martwe żywe
Nasze morze martwe
Księgi, książeczki
Muza dnia ostatecznego
Skąd wraca Krzyś?
Brąz i ser
Po (dziękowania literackie)