Myślenie kliniczne w psychoterapii

W nauczaniu i uczeniu się psychoterapii ważna jest nie tylko znajomość teorii psychologicznych, ale też umiejętność stosowania ich w praktyce. Gdy terapeuci potrafią analizować słowa i działania pacjenta przez pryzmat pojęć i koncepcji teoretycznych, mogą stawiać hipotezy i weryfikować je poprzez stosowanie interwencji. Takie postępowanie wymaga prawidłowego myślenia klinicznego. Jon Frederickson omawia, na czym polega myślenie kliniczne w psychoterapii, wyjaśnia, dlaczego tak trudno pozbyć się nabytych wcześniej założeń i uprzedzeń, oraz tłumaczy, z jakiego powodu ta zmiana w myśleniu budzi lęk osób szkolących się w psychoterapii. Na przykładach zapisów sesji superwizyjnych pokazuje, jak wspierać przyszłych i początkujących psychoterapeutów w przejściu od wiedzy deklaratywnej, przez proceduralną, kontekstualną – do metapoznawczej refleksji nad własną praktyką.

Podziękowania VII ROZDZIAŁ 1. Dlaczego ucząc psychoterapii, uczymy myślenia krytycznego 1 ROZDZIAŁ 2. Czym jest myślenie kliniczne 9 ROZDZIAŁ 3. Droga do myślenia klinicznego – oduczanie się uprzedzeń i wstępnych założeń 29 ROZDZIAŁ 4. Dezintegracja pozytywna – dlaczego uczenie się wywołuje lęk 67 ROZDZIAŁ 5. Wiedza deklaratywna – fakty i pojęcia stosowane w myśleniu klinicznym 101 ROZDZIAŁ 6. Wiedza proceduralna – przekładanie teorii na praktykę 149 ROZDZIAŁ 7. Wiedza kontekstualna – w jakich okolicznościach i dlaczego używamy naszych umiejętności 197 ROZDZIAŁ 8. Wiedza metapoznawcza – czego się uczymy, gdy zastanawiamy się nad naszym myśleniem 213 ROZDZIAŁ 9. Wnioski 277 DODATEK A. Zapis do ćwiczenia umiejętności słuchania 279 DODATEK B. Ćwiczenie umiejętności budowania wiedzy proceduralnej 288 Indeks 295 O Autorze 301