Dziennik z łódzkiego getta Szlomy Franka to jedno z ważnych zapisanych w jidysz świadectw życia w zamkniętej dzielnicy Łodzi w czasach Zagłady. Jego autor – przedwojenny dziennikarz, pisarz i jeden z nielicznych ocalałych mieszkańców getta – prowadził w jidysz zapiski, które ukrył przed deportacją z getta, a po wojnie częściowo odzyskał. Prezentowany w tej publikacji przekład, pierwsze tłumaczenie dziennika Franka na język obcy, pozwala polskiemu czytelnikowi poznać ten głos świadka epoki.
Frank zapisuje codzienność getta widzianą z bliska: głód, choroby, strach, śmierć, ale też życie ulicy, społeczne nastroje, pogłoski, przemówienia, prywatne dramaty i rozpad więzi międzyludzkich. Jego notatki nie tworzą pełnego obrazu – są raczej, jak piszą autorki wprowadzenia, subiektywnym zapisem chwili, próbą uchwycenia świata rozpadającego się na oczach autora.
Obecne wydanie ma znaczenie szczególne również dlatego, że przypomina tekst obrosły pytaniami i kontrowersjami. Redaktorki pokazują, że między maszynopisem utrwalającym ocalałe notatki Franka z getta i sporządzonym tuż po ich odnalezieniu a późniejszymi o ponad dekadę książkowymi edycjami tych notatek występują istotne różnice: skróty, przesunięcia i usunięcia fragmentów. Dziennik z łódzkiego getta jest nie tylko przejmującym świadectwem Zagłady, lecz także ważnym dokumentem pamięci – tekstem, który każe pytać o los świadectw, o redakcję doświadczenia i o granice prawdy autobiograficznej.
Wprowadzenie 7
Krystyna Radziszewska, Magdalena Ruta, Kilka słów o polskiej edycji „Dziennika z łódzkiego getta” Szlomy Franka 9
Szlomo Frank, Nota biograficzna 27
Szlomo Frank (Frenkl) Dziennik z łódzkiego getta 31
Appendix 285
Aliza Golan, Dorit (Ori) Har, Nasz ojciec Szlomo Frank 287
Icchak Szmulewicz, Ukrył dziennik w łódzkim getcie 295
Szlomo Frank, Dwa wiersze 303
Lucjan Dobroszycki, Frank (Frenkel) Szlomo. „Togbuch fun Lodżer getto” (1959) 309
Spis ilustracji 319
Bibliografia 323
Indeks osób 327
-14%