W-obec śmierci

Myślenie autorki ma początek w miejscach, gdzie spotyka cierpienie innego i na nie odpowiada. Z tego myślenia zrodzonego z bólu niepewności, świadomości tragiczności, nieodwracalności ludzkiego losu, nieuchronności wyrasta jej poznanie. Jest to szczególny rodzaj poznania: taki, który rzuca światło, wydobywa z cienia tych, od których często odwracamy wzrok; którzy żyjąc, umierają. którzy towarzysząc umierającym, żyją. Jej pismo wychodzi z siebie; wskazuje drogę do tego, co nie-do-pomyślenia, a przecież jest. Czy to w geście przeciwko śmierci, czy naprzeciw śmierci, autorka pisze, by słowem nawiązać więź pomiędzy umownie nazwanymi tu Pierwszym w-obec śmierci i Drugim. Publikacja jest oryginalna w podstawowym sensie tego słowa; zaczyna się od początku, konsekwentnie zbliżając się do początku. Nazwijmy, ostrożnie, ten początek życiem, a wtedy jasne się stanie, że praca jest również życiodajna. Takie książki, jak ta, winny być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcieliby uczyć się bycia dla dobra innego. Inny, zwłaszcza ten, który znajduje się w-obec śmierci, czeka na drugiego, który będzie uważnym czytelnikiem jego u-bywania i dobrym krytykiem swoich u-przedzeń. Z recenzji dr hab. prof. UJ Małgorzaty Opoczyńskiej Książka jest nomen omen intymnym studium obcowania ze śmiercią, gdzie poznajemy sposoby, jak śmierć może manifestować się i objawiać w doświadczeniu osób – umierającej i będącej świadkiem/towarzyszem tej sytuacji granicznej oraz odniesień tej sytuacji granicznej do ciała i cielesności. Zajmowanie się tak zniuansowanymi i delikatnymi kwestiami/sytuacjami/uczuciami wymaga nie lada finezji językowej, a szerzej – metodologicznej. Taką ofertę składa nam, realizuje i w pełni wywiązuje się z niej autorka. Wprost i pośrednio odwołuje się ona do aktualnego stanu badań ze spektrum wielu dziedzin. To wielka wartość tej książki, która napisana jest profesjonalnym/gęstym, ale czytelnym dla wytrawnego i zorientowanego w temacie czytelnika stylem analizy fenomenologiczno­hermeneutyczno-egzystencjalnej, czasem z piękną literacką. odautorską nutą. Brak takiej, a nawet analogicznej czy zbliżonej publikacji na rynku polskim i światowym – chodzi tu o treść i jej autorskie ujęcie, lecz także styl myślowy zastosowany w pracy. Odwołując się do paradygmatu śladu wykorzystanego w publikacji, może ona zostawić po sobie ów (silny/znaczący) ślad na rynku naukowym; równie ważny jest jej wymiar aplikacyjny w obszarze edukacji, psychologii, medycyny, socjologii, psychoterapii oraz nauk o kulturze. Z recenzji dr. hab. prof. UKSW w Warszawie Andrzeja Pankalli

O książce 11 Część I. Faktyczność. Ciało i cielesność Bycie w sytuacji 25 Bycie ciałem i cielesnością 37 Ekstra-pozycja: ciało 42 Intra-pozycja: cielesność 45 Niekauzalność relacji ciało–cielesność 49 Inter-cielesność 50 Sytuacja graniczna 55 Część II. Ty Pierwszy w-obec śmierci Śmierć 71 Ty Pierwszy w-obec śmierci 77 Obecność i ślad 77 Rozpacz 86 Rozpacz tragiczna 86 Rozpacz nostalgiczna 96 Twarze i maski 103 Niewytrzymałość 118 Żyć aż do śmierci 126 Spokój 142 Część III. Ja Drugi w-obec przemijania Pierwszego Na scenie dramatu egzystencjalnego 157 Architektonika uważnej obecności Drugiego 167 Wrażliwość 167 Oddale(a)nie i bliskość 178 Cielesne reprezentacje uważnej obecności Drugiego – na dwóch przykładach 199 Widzenie 202 Widzenie przechodzące w patrzenie 203 Tworzenie obrazów Pierwszego w-obec śmierci 218 Mówienie, które „daje” słyszenie 227 Powiedziane – Drugi mówi do Pierwszego w-obec śmierci 228 Milczenie – ku słyszeniu Pierwszego w-obec śmierci i ponad to 236 Postscriptum Jesteś… a… jakby cię nie było 247 O Pierwszym w-obec śmierci 252 O Drugim w-obec przemijania Pierwszego 258 O współ-cielesności Pierwszego i Drugiego 262 Co dalej? 263 Bibliografia 265 Nota bibliograficzna 281 Nota o Autorce 283